Toen de schoolpleinmoeder me subtiel vernederde, stond haar dochtertje ernaast. Goed voorbeeld, Gerda

In dit artikel:

Publicist en radiomaker Yesim Candan gebruikt haar wekelijkse column in Het Parool om het Nederlandse schoolplein onder de loep te nemen: een plek waar kinderen leren delen, maar moeders elkaar vaak buitensluiten en subtiel vernederen. Met Moederdag voor de deur richt ze een ode aan de ouders die dagelijks balanceren tussen schoolpleinpolitiek, passief-agressieve opmerkingen en sociale druk.

Candan illustreert haar punt met herkenbare anekdotes: een moeder die haar aanspreekt omdat haar zwarte ondergoed door een zandkleurige jurk zichtbaar is; een andere die schamper wijst op slordige eyeliner nadat Candan nachtenlang had doorgewerkt; en de openlijke minachting richting vrouwen die fulltime werken, waarbij de suggestie rijst dat hun inzet “toch weinig effect” heeft. Zulke incidenten vormen volgens haar geen toevallige onvriendelijkheid, maar een systematische hiërarchie waarin vaste kliekjes bepalen wie welkom is en wie niet.

Ze trekt een scherpe vergelijking tussen schoolpleinuitsluiting en de retoriek rond asielzoekerscentra: het gezaghebbende “er is geen plek meer” blijkt vaak een vorm van bescherming van de eigen groep. De boodschap is dat kinderen op jonge leeftijd al leren hoe buitensluiting werkt; vandaag de ene, morgen de andere.

De column eindigt als een solidariteitsbetuiging: een felicitaties en erkenning voor moeders die zich staande houden, die heimelijk huilen na een zogenaamd onschuldige opmerking, en die gewoon hun kledingkeuze maken zonder oordeel. Candan roept op om die onderlinge sociale terreur op het schoolplein te herkennen en tegen te gaan — en wenst alle moeders een fijne Moederdag, ook die met een zwarte onderbroek onder een jurk.