Op het speciaal basisonderwijs mag onze pleegzoon er gewoon zijn, met al z'n drukte

In dit artikel:

Alissa Bakker-van den Berg, predikantsvrouw en pleegmoeder, beschrijft haar ervaringen sinds zij het speciaal basisonderwijs (SBO) van binnenuit leerde kennen toen haar pleegzoon vanwege trauma en ontwikkelingsachterstand niet meer goed in het regulier basisonderwijs kon functioneren. In de gewone klas bleek hij alleen effectief te kunnen werken wanneer een volwassene binnen ongeveer 80 centimeter van hem was; het lokaal was zo’n 50 m² en de leerkracht had nog zo’n dertig andere kinderen onder zich. Meerdere ambulant begeleiders werden ingezet, andere kinderen voelden zich onveilig, hij werd soms binnengehouden tijdens pauzes en gedroeg zich vaak als de klasclown — een patroon dat de druk op school en thuis vergrootte.

Op het SBO werd hij direct opgevangen: personeel en onderwijsassistenten raken niet in paniek bij onverwacht gedrag en hebben de kennis en rust om kinderen met intensere zorgvragen te begeleiden. Tijdens een paasviering zagen zij uiteenlopende uitingen van onrust — knuffelbehoefte, fysieke worstelingen, iemand die de microfoon pakte — maar het team bleef kalm, gebruikte korte time-outs, fysieke nabijheid of een lichte corrigerende hint en hield daarmee het programma en de sfeer intact. Opmerkelijk is de hoge personeelsdichtheid (ongeveer één volwassene per twee à drie leerlingen) en de houding dat zijn drukte gewoon bij hem hoort; op een oudergesprek kregen ze te horen: „Hij is wel druk. Maar dat hoort bij hem, toch?”

Bakker-van den Berg ervaart grote opluchting en zegt niet anders meer te willen. Ze reflecteert ook op de maatschappelijke terughoudendheid tegenover „anders” gedrag en verbindt haar dankbaarheid aan leerkrachten en assistenten aan het voorbeeld van Jezus, die kinderen die afweken liefdevol omarmde.